19 febrúar 2012

Góður dagur með sinni von.  Dagurinn er einkar heppilegur til góðverka sem allir ættu að leggja stund á sem vilja láta muna um sig.  Að gera öðrum gott nær til gerandans í formi blessunar sem bæði styrkir hann og viðkomandi kemst að raun um að er til ýmsa góðra verka nytsamlegur.  Og bara það eitt og sér er gefandi.  Við sjáum að gjafir geta verið í öðru formi en pakki vafinn inn í pappír og jafnvel þó að vel sé frá öllu gengið og sýni ákveðna listsköpunarhæfileika.

Skammir og aðfinnslur eru andhverfa uppbyggingar og orðanna „ upp í Jesú nafni „  Skammir eru niðurbrjótandi og gera það eitt að verkum að menn hrekjast inn í sjálfa sig og dvelja þar lengi eða stutt vegna þess að þetta er leiðin fyrir sumt viðkvæmt fólk til að koma sér út úr skömmunum sem yfir dynja.  Ekki eru allir nefnilega stríðsmenn sem spýta bara í lófanna og keyra í axlirnar í hvert sinn sem á móti blæs albúnir í átök, hasar og læti heldur kann þetta fólk fátt annað nema hrekjast undan og bera byrðar inn í sér sjálfum.  Þarna hefur sem sjá má ekki orðið nein uppbygging heldur þvert á móti verið framið skemmdarverk sem langan tíma tekur að byggja upp á nýjan leik og gera heilt í fari viðkvæms einstaklingsins sem fyrir varð.  Orð vinir eru bæði góð og vond.  Kristinn maður temjist og venjist við góða orðanotkun og læri að þegja þar sem við á og viti að Kristur vill rjúfa hringinn sem viðkomandi þegn hefur dregið utan um sig og hleypir aðeins inn „ sérvöldum gæðingum sem honum eða henni líkar við „ - en er ekki vilji Guðs.  Guð vill sjálfur velja og dregur fólk saman sem þá getur lynt saman.  Hann veit hvað í hverjum manni býr.  Látum hann bara um þetta.  Menn losi sig sjálfviljugir við sinn hring og gefi hann Drottni.  Að öðrum kosti kemur Jesú sjálfur og fjarlægir hann, sem gæti orðið pínulítið óþægileg aðgerð. 

Menn skoði líf sitt og taki háttaskipti hugarfarsins.  Við höfum fengið að sjá og líka þreifa á með höndum okkar hvernig Drottin mætir sjálfur og tekur til hendinni.  Hans vilji kemur nefnilega fram og eins gott fyrir söfnuðina að vita af þessu og að halda sig við Orðið sem gerist ekki nema í auðmýkt sem svo auðvelt er að tala um en öllu erfiðara að framkvæma. 

Við erum á endatímunum og Drottinn fer að koma.  Allt í umhverfinu segir okkur að þessi tími sé framundan.  Illskan sem hvarvetna grasserar samanvið og innanum hamfarirnar í náttúrunni, eldgosin, flóðin sem riðið hafa yfir, að ógleymdum öllum stríðátökunum sem menn endalaust eru að efna til og ekki bara milli þjóða heldur líka við sinn náunga, takið eftir þessu, er allt merki um að Orð Biblíunnar um endurkomu Drottins séu á næsta leiti.  Við sjáum að mál geta ekki gengið öllu lengur í þeim farvegi sem þau hafa verið í á syndumvafinni jörðinni og að Jesú sjálfur hljóti um það bil að vera að stíga inn í þetta umhverfi og laga þar til. 

Biblían talar um þúsund ára friðarríki sem er mögulegt vegna þess að Satan verður fjarlægður af sínum stað og bundin í þessi þúsund ár.  En áður en til þess atburðar kemur verða hinir trúuðu numdir brott héðan og sendir til fundar við Drottinn í loftinu og á fagnaðarfundinn sem Jesú sjálfur efnir til þar.  Og þú getur verið með þar.  Þess vegna ríður á að vera trúaður í deginum og gleyma ekki eigin ábyrgð.  Engin veit nefnilega stundina sem þetta gerist á og undirstrikar nauðsýn stöðugrar trúar hvers manns.  Drottinn segist sjálfur koma eins og þjófur að nóttu og að engin viti hvenær þjófurinn leggi til atlögu.  Eina sem gildir er að eiga til vakandi trú og vera í flokki með meyjunum fimm sem höfðu olíu á sinni könnu en ekki hinum hópnum sem varð olíulaus eins og hinar fimm sem ljósið hjá var við að slokkna.  Trúin viðhaldist og vaxi í hjartanu.  Ég fer inn á minni trú og þú á þinni.  Gefum því og styrkjum hvort annað og er skírt merki til fólks um að það sjálft eigi til lifandi trú.  Engin blekki sjálfan sig.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

17 febrúar 2012

Góður dagur og dagurinn sem Guð hefur gert til að við mættum gleðjast mikilli gleði vegna hans sem dó í okkar stað, reis upp frá dauðum og situr við hægri hönd Föðurins á himnum.  Allt skal miða að hans vilja því að hans vilji er góður vilji, traustur og stöðugur og hefur yndi af því að gefa, hlúa að og næra réttri næringu.

Allir hafa möguleika á að bæta og breyta lífi sínu og færa til betri vegar og að gera það sem er rétt á hverjum tíma.  Engin er þannig séð hæfari öðrum að þessu leiti og er í sjálfu sér merkileg hugsun.  Allir eru viti bornar manneskjur og allir hafa augu sem sjá og eyru sem heyra og geta greint gott frá illu og valið að fara góðu leiðina.  Allt fólk getur tekið háttaskipti hugarfarsins og látið af löstum sem hingað til hefur hrjáð og skekið margt í lífinu en má vel laga og gera aftur gott.  Eina sem þarf er viljinn til verksins og ganga götuna til enda og merkir að verk séu kláruð, sem svolítill misbrestur er á og árangurinn í samræmi við þá staðreynd.  Hálfnað verk er nefnilega bara hálfnað verk.  Hinn helming á eftir að gera.  Gildir líka fyrir vinnuna sem menn vilja vinna í sér sjálfum til breytingar og bóta.  Allt svoleiðis gæti, og líka kallar fram svita og tár og reynir verulega á tilfinningar fólks á meðan viðgerðunum stendur, ef svo má segja, en eftir á sjá menn að það var svitans og táranna vel virði þegar blómin byrja á nýjan leik að springa út og menn að sjá fegurðina sem alltaf var þarna en ýmsum kringumstæðum tókst að kefja og fela.  Góðilmur Drottins er málið.

Kirkjan er á sínum stað með þær lausnir sem hún hefur frá hæðum.  Lausnirnar byggja á því sem Jesú hefur um mál að segja og því mikilvægt að fylgja leiðbeiningum hans og Orðum nákvæmlega.  Að draga eitthvað út og kasta öðru frá sér merkir að ekkert sem dregið var fram verður nothæft því að Drottin ljær ekki máls á að menn slíti Orðin sín úr samhengi.  Annaðhvort nota menn þau öll eða engin.  Að nota part af Orðum Drottins og slá svo um sig með eigin ívafi hér og hvar gerir að verkum að predikunin og kennslan verður ónýt með hvorki lækningu né uppbyggingu á réttan hátt í sér.  Allt skal miða að uppbyggingu safnaðarins sem og er markmiðið Jesú, sem sér ekki eftir neinu og heldur ekki því að hafa kallað mig og þig til verka og starfa né gefið okkur trúnað sinn.  Hins vegar vill Drottinn skilyrðislausa hlýðni vegna þess að hann veit hvað virkar best til að sem mestur árangur náist.  Fingur mannsins í þessari hljómkviðu verður verkinu ávallt til vansa enda hljómkviðan fullkominn og ekkert við fullkomleikann hægt að bæta.

Jesú lifir.  Hann lifir!  Amen

16 febrúar 2012

Góður dagur og hvít jörð á stór- Reykjavíkursvæðinu eftir lítilsháttar snjókomu í nótt.  Allt ósköp smátt í sniðum og ekki til trafala hvorki umferð gangandi fólks né bifreiða sem bruna um brautir á sínum ægidýra og eldfima vökva og heitir að „ skatta liðið út úr kreppunni. „  Bensínveðrið hefur sjálfsagt dregið úr notkun bifreiða en samt ekki svo neinu nemi að séð verður.  Þetta sést vel eftir að venjulegum vinnudegi líkur að kveldi er göturnar hreinlega fyllast bifreiðum eins og verið hefur undanfarin ár.  Þarf enda meira til svo að fólk hætti notkun bifreiða.  Enda vandi, þannig séð.  Bíllinn er þægindi og til að mynda á höfuðborgarsvæðinu eru mál með þeim hætti að erfitt er að vera bíllaus vegna staðsetningar allrar þjónustu sem er ekki lengur við bæjardyrnar heima heldur í margra kílómetra fjarlæg.  Ætti að fara þetta fótgangandi tæki það fólk allan daginn að koma sér fram og til baka þar sem lengst væri að fara. Slíkar eru vegalengdirnar.  Samfélagið er allt byggt og miðað við bifreiðina og skipulag á þann veg.  Og útskírir burthvarfs gömlu hverfaverslunarinnar. 

Kirkjan er stöðug og ber fram boðskapinn um Jesú Krist og er óþreytandi við verkið.  Hlutverk kirkjunnar er boðskapurinn og fagnaðarerindið.  Kirkjan tekur ekki undir syndina heldur er hlutverk kirkjunnar að koma gegn syndinni í hvaða formi sem hún birtist.  Kærleikurinn er ekki að aumkast yfir syndina heldur bendir hann syndaranum á að með synd sinni stofni hann eigin lífi í voða og háska og verði að hverfa af sinni braut.  Það er hlutverkið sem menn mega aldrei reyna að komast framhjá.  Og vegna þess að kirkjan hefur sitt hlutverk munu alltaf vera til menn sem koma gegn og hrópa hátt og tala allskonar óviðeigandi orð í garð Guðsþjóna vegna þess að hjartað kennir til undan sannleikanum sem á því skellur.  En sannleikurinn getur ekki verið óvinur nokkurs manns heldur traustur og góður vinur.  Eins og menn líka viðurkenna sem hafa tamist við sannleikanum og vita og hafa margsinnis reynt á sér sjálfum hvernig sannleikurinn hefur forðað þeim frá að hafna í djúpum pytti eigin hugdettu. 

Stingi sannleikurinn manninn í hjartastað er það vegna þess að samviskan er óróleg vegna verka og vals sem samviskan getur ekki staðfest sem rétt né eðlileg í manninum sjálfum.  Og þessi órólega samviska veldur því að maðurinn stynur undan orðum sannleikans og vill ekki að þessi orð séu sögð í hans eyru og fer svo að hrópa úlfur úlfur og fær meðvirknina til liðs við sig.  Meðvirkni er andhverfa sannleikans.  Kann að hafa á sér blæ kærleikans og samstöðunnar en er oftar en ekki andstæðingur beggja.  Vel þekkt framkoma hjá alkahólista sem enn hefur ekki viðurkennt vanda sinn þarna er að í hvert sinn sem menn ræða um alkahólisma eða mál tengd honum rís virkur alkahólisti á fætur og yfirgefur salinn af ástæðu sem í raun er.  „ Ég get ekki hlustað á þetta. „  Samviskan segir til sín.  Samviskan nefnilega talar og reynir ítrekað að koma fólki sem er á vondum stað yfir á stað sem er góður til að samviskan hætti að naga fólk inn að beini dægrin löng.  Róleg samviska er nefnilega gulli betri. 

En í staða þess að ganga í sjálfan sig og rífa sig lausan hrópar sá sem særðist „ úlfur úlfur „ að jafnvel breiðfylking meðvirkra manna streyma út á göturnar og öskrandi þar og bloggheimar loga í sinni meðvirkni án þess að gerð sé tilraun til að kafa ofan í mál.  Og ákveðið ferli er hafið sem engin raunverulega veit hvar endar.  Við sjáum hér að heimurinn liggur allur í hinum vonda. 

„ Hann spurði: Hvað illt hefur hann þá gjört? En þeir æptu því meir: Krossfestu hann!  Nú sér Pílatus, að hann fær ekki að gjört, en ólætin aukast. Hann tók vatn, þvoði hendur sínar frammi fyrir fólkinu og mælti: Sýkn er ég af blóði þessa manns! Svarið þér sjálfir fyrir!  Og allur lýðurinn sagði: Komi blóð hans yfir oss og yfir börn vor! „  (Matt 27:23-25) - Pílatus spyr fólkið hvað illt maðurinn hafi gert en fær ekkert svar nema „ Krossfestu hann. „  Sjáum við nokkuð meðvirkni hér af völdum æsingamanna sem undirbjuggu jarðveginn?  Sannleikurinn vinir er ekkert lamb að leika sér við hjá fólki með flekkaða og órólega samvisku.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

15 febrúar 2012

Góður dagur og líka þó fátt sé um meira talað þessa daganna en samkynhneigð og kynferðisofbeldi og dóma tengda kynferðismálum, heiðursmann í prestastétt sem skrifar blogg og hefur skoðun og þar fram eftir götunum.  Afskaplega leiðigjörn umræða til lengdar.  En svona er Íslensk þjóð í dag.  Öll umræða hlaðin tilfinningum, upphrópunum sem fáu skilar.

Biblían er bókin og hún segir vilja Guðs:  „ Þegar hann kemur, mun hann sanna heiminum, hvað er synd og réttlæti og dómur, syndin er, að þeir trúðu ekki á mig, réttlætið, að ég fer til föðurins, og þér sjáið mig ekki lengur, og dómurinn, að höfðingi þessa heims er dæmdur. „  (Jóh 16:8-11) - segir Jesú á einum stað.  Hann segir okkur hug Föðurins vegna þess að Faðirinn vill sjá menn feta slóðina sem hann hefur lagt en veit eða gerist ekki nema fyrir trúna.  Trúin þarf að koma fyrst til að hitt sé mögulegt.  Ef við skoðum umhverfið eins og það blasir við í dag sjáum við að trúin er á miklu undahaldi og getur vitaskuld ekkert gert neitt annað en haft alvarlegar afleiðingar.  Með auknu trúleysi lyftast upp varnirnar sem ættu að vera um þessa þjóð og það sem býr handan varnanna flæðir yfir án þess að menn fái rönd við reist og plantar sér á meðal okkar með sína starfsemi sem öll er meira og minna vond. 

Ein synd er ekki verri en önnur og drýgða synd þarf að fá fyrirgefna og Drottinn fyrirgefur manninum og gefur inn nýtt hugarfar og til verður ný stefna sem beinir fólki af breiðstrætinu og inn á mjóa veginn þar sem réttlæti Guðs býr:  „ Þegar þeir Sílas og Tímóteus komu norðan frá Makedóníu, gaf Páll sig allan að boðun orðsins og vitnaði fyrir Gyðingum, að Jesús væri Kristur.  En er þeir stóðu í gegn og lastmæltu, hristi hann dustið af klæðum sínum og sagði við þá: Blóð yðar komi yfir höfuð yðar. Ekki er mér um að kenna. Upp frá þessu fer ég til heiðingjanna. „  (Post 18:5-6) - Páll gefur okkur ákveðna fyrirmynd og segir okkur að allt hafi sín takmörk  Og hví að eyða tíma sínum í verk þegar engin hvort eð er vill hlusta.  Þvoum bara hendur okkar og skiljum þetta eftir þar sem það er og segjum eins og Páll:  „ Ekki er mér um að kenna. „ 

Verkin á akri Guðs eru ærin og akrarnir hvítir til uppskeru.  Kristur gerði allt tilbúið og hví þá að eyða mikilvægum tíma sínum í verk sem engum árangri ætlar að skila og öllum má vera ljóst að samfélagið er allt meira og minna andsnúið kristinni trú og að trúaðir verði að upphugsa aðrar leiðir en hingað til svo að fólk fái áfram heilnæman boðskapinn til sín.  Höfum hugfast að trúin verður áfram boðuð og áfram talað um synd, réttlæti og dóm, eins og Biblían kveður á um að gert sé.  Trúin hefur hreinlega ekki leyfi til neins annars.  Ekkert hefur þannig séð breyst og Drottinn er búinn að sýna sínu fólki á hvaða stað þjóðin er og að koma þurfi að málum með öðrum hætti en kannski hingað til án þess að kvika frá sjálfu Orðinu.  Opnum bara á Jesú og við vitum að hann hefur ráð undir hverju rifi og er ekki að fara neitt.  Svo lengi sem ein mannkind biður bænirnar sínar halda verk hans áfram og Guði sé lof fyrir það. 

Svo er líka annað sem vel má gaumgæfa.  Það er engin skaði að hlífa kirkjunni og söfnuðunum sjálfum, svona inn á milli, sem líða fyrir allt upphlaupið í því ljósi að endurtekið og ítrekað aurkast heimsins rænir þá ýmsu og dregur úr mörgum allan mátt.  Sem í mörgum tilvikum var ekki mikill fyrir.  Munum það.  Allt skal því miða að uppbyggingu safnaðanna.  Til að trú haldi velli þarf öfluga söfnuði.  Ekki satt?  Greinilegur og skír aðskilnaður verður að vera til staðar á milli safnaða Guðs og þess sem við köllum heimsins.  Þessi aðskilnaður er of oft óljós í dag en hryssingslegt umhverfi oft skírir betur, og að því leiti til ágætt.  En allt skal hafa sín takmörk.  Setti Drottinn ekki hafinu sín eigin takmörk?  Jú.  Veljum því í dag hverjum við viljum tilheyra og stígum skrefin sem þarf og förum til Krists og þétt upp að honum.  Mikilvægt er að þekkja sína eigin þjóð og vita og skynja hvar hún er stödd.  Öðrum aðferðum verður stundum að beita til að ná eyrum þjóða.  Gleðifregnin er að Orð Guðs er ekki að fara neitt.  Því að:

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

14 febrúar 2012

Góður dagur og sífellt lengri.  Það er að segja birtutíminn.  Hann lengist.  Stoðirnar í lífi manna eru misjafnar og eru sumar veikar og mega við litlu til að brotna.  Aðrir hafa öflugar og traustar stoðir utan um sitt líf og standa af sér allskonar hnjask og komast í gegnum hinn og svo þennan storminn án þess að falla saman.  Allt eftir því hvaða manneskjan hefur valið fyrir sig og hvernig henni hefur tekist að vinna úr málum.  Allir lenda í öllu og allir geta mætt jafnvel erfiðustu kringumstæðum og svo erfiðum að jafnvel villtustu hugsýnir náðu ekki upp í þær en gerðust samt.  Á slíkum stundum veltur á að vera með líf sitt á góðum undirstöðum og hjarta sitt nært og fóðrað á réttan hátt.  Menn mæta nefnilega sínum aðstæðum með það sem þeir hafa en ekki því sem þeir ætluðu alltaf að gera en gerðu aldrei.  Á þessu er munur og mikilvægt að hugleiða.  Reynslan vinir kennir okkur sitt.  Munum samt að reynsla verður ekki reynsla fyrr heldur en sigur hefur unnist.  Sigurinn gefur þekkinguna, ekki þegar menn hörfa undan storminum sem kom og detta aftur í gamla farið. 

Engin maður er fremri öðrum í að takast á við vanda þó að svo virðist stundum vera.  Allt fólk getur lært.  Allt fólk getur eignast kjark og þor.  Allir menn geta fyllst hugmóði.  Engin er fremri öðrum að þessu leiti.  Allt eftir því hvað valið er á hverjum tíma hvernig úr spilast.  Sumir gera það að sið sínum að tala endalaust niður til sjálfs síns og eru jafnvel aldir þannig upp að þeir séu ekkert.  Allt rangt.  Margir hafa margt til bruns að bera og allir geta bætt við sig þekkingu og reynslu og gengið sinn veg til góðs.  Að berja sýknt og heilagt á sér sjálfum er góð leið til að fylla sig hugleysi og vanmátti og er í fullri andstöðu við hugmóð og djörfung.  Maður sem ber endalaust á sér sjálfum er ekki maður mikilla framkvæmda en gæti vel orðið með breyttu hugarfari og að taka inn trú sem segir við hann að hann geti, vilji og þori og fer þá að beina ásjónu sinni upp á við í stað niður á við, líkt og áður var. 

Já, vinir!  Málið er svona einfalt.  Hugarfarsbreytingar er þörf og hún kemur með fullvissunni um að ekkert komi til mansins á silfurfati og að allir menn, hver og eini einasti, þurfi að hafa fyrir hlutunum og streða í svita síns eigin andlits.  Með eljunni, stefnufestunni og kjarkinum sem segir ég:  „ Ég get, „- vinnst verkið.  Enda byggt á hyggindum en ekki ævintýri sem því miður heimurinn er fullur af og hluti vandans sem við er að glíma og margir horfa til og fyllast vonleysi af eigin getuleysi.

Maðurinn er skapaður af Guði og Guð vill fá sinn part í manninum sem hann bjó sjálfum sér í hjartanu en missti vegna innreiðar syndarinnar sem rændi völdum við skilningstré góðs og ills og við endalaust súpum af seyðið og hættum ekki fyrr heldur en frelsisverk Jesú Krists er orðið veruleiki í eigin lífi.  Trú náungans gagnast ekki fyrir mig.  Bara mín eigin trú.  Hún gagnast mér og er fyrir mig sem ég sjálfur þarf að rækta og stunda og hlúa að til að hún sé mér það sem henni er ætlað.  Hún veitir mér von í vonleysi, kjark í kjarkleysi, hugmóð í hugleysi og ég kalla „ upp upp „ þegar allt í mér segir „ niður niður. „  Könnumst við við svona viðhorf?  Já og höfum oft verið á þessum stað.  Það er þarna sem kemur í ljós á hverju við höfum verið að næra okkur undanfarin ár.  Þegar á reynir og í öllum stoðum hriktir sést vel hvort líf okkar var byggt á bjargi eða húsið stóð á sandi.  Það kemur nefnilega vatnsflóð og tekur allt nema það sem byggt er á góðum undirstöðum.  Og þær fáum við í Jesú Kristi og honum einum.  Þessu trúa ekki allir en þeir sem trúa styðja svona málflutning og gera auðveldlega og hafa sjálfir og ítrekað reynt að Guð er góður við fólk og fer ekki í manngreinarálit.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

13 febrúar 2012

Góður dagur og dagurinn sem Drottinn vill fá að vera með þér í og takast á með þér við mál sem upp kunna að koma.  Og þau koma.  Sum verða erfið viðureignar, önnur léttvæg en krefjast samt sinnar athygli og úrvinnslu.  Ekkert leysist sjálfkrafa.  Öllu þarf að sinna.  Sumra siður er reyndar að setja mál í bið en það er ekki lausn heldur frestun á vanda.  Að setja verkefni í gang er ákvein áfangasigur.  Verkefnið er hafið og hálfur sigur þegar unnin.  Hvernig viljum við að lifi okkar sé háttað er spurningin sem við endalaust glímum við og margir spyrja sig reyndar um og hafa oft gert í gegnum tíðina.  Að láta mál bara reka á reiðanum er ekki góð lexía.  Endalausa frestunin kostaði okkur að endingu aukaútgjöld sem hefði mátt koma í veg fyrir.  Hvað viljum við?

Kirkjan er góð og hefur margt til bruns að bera.  Þar inni læra menn um lífið og hann sem er lífið Jesú.  Biblían er kominn frá himnum og honum sem skóp himinn og jörð og hefur gert allt fólk og gefið því sinn lífsanda sem er eilífi partur hvers manns og það sem Kristur kom til að deyja fyrir.  Dauðinn þannig séð er afstæður vegna þess að þessi partur sem Guð blés í nasir Adams á sínum tíma getur ekki horfið heldur verður hann til í eilífðinni en val mannsins hér og nú sker úr um á hvorum staðnum hann lendir.  Til er staður skugga og myrkurs, gráts og gnístran tanna og staður birtu, friðar og kærleika þar sem allir eru vinir og hamingjan umlykur menn á bak og brjóst inn í þessari eilífð sem hvert mannsbarn stefnir til og kemst heldur ekki hjá að hafna á. 

Eilífðin býr yfir tveim afskaplega ólíkum stöðum og algerum andstæðum.  Dimmasta myrkri og himneskri birtu.  Maðurinn velur að halda áfram í syndum sínum og hafna í dimmasta myrkri eða snúa sér og segja þetta tveggja stafa orð „ Já „við frelsisverkinu.  Biblían fræðir okkur um allt svona og margt til viðbótar og hvetur okkur endalaust til að taka nú við sannleikanum og fylgja og trúa á Jesú sem kom, sá og sigraði.  Hræðsluróður segir vantrúin.  Sannaleikur segir trúin og horfir til Biblíunnar sem talar á þessum nótum víða á sínum blaðsíðum: 

„ En ef Kristur er ekki upprisinn, er trú yðar fánýt, þér eruð þá enn í syndum yðar, og þá eru einnig þeir, sem sofnaðir eru í trú á Krist, glataðir.  Ef von vor til Krists nær aðeins til þessa lífs, þá erum vér aumkunarverðastir allra manna.  En nú er Kristur upprisinn frá dauðum sem frumgróði þeirra, sem sofnaðir eru. „  (1Kor 15:17-20)  Hræðsluáróður er ekki leiðin að hjarta nokkurs manns og því vita gagnslaus að beita honum í þessu sem öðru.  Enda í flestum tilfellum hreinasta skaðræði og ófær leið.  Sannleikurinn í annan stað smeygir sér víða inn og sumir taka við honum.  Kirkjan og kirkjunnar þjónar hamra á sannleikanum og sannleikurinn gerir manninn frjálsan og rólegan.  Hann hefur að sínu leiti valið veg trúar og að ganga með honum, þess vegna út á vatnið, og fyrir vikið gert anda sinn hólpinn. 

„ Því að orð krossins er heimska þeim er glatast, en oss, sem hólpnir verðum, er það kraftur Guðs.  Ritað er: Ég mun eyða speki spekinganna, og hyggindi hyggindamannanna mun ég að engu gjöra.  Hvar er vitringur? Hvar fræðimaður? Hvar orðkappi þessarar aldar? Hefur Guð ekki gjört speki heimsins að heimsku?  Því þar eð heimurinn með speki sinni þekkti ekki Guð í speki hans, þóknaðist Guði að frelsa þá, er trúa, með heimsku prédikunarinnar. „  (1Kor 1:18-21)  Látum engan tala okkur frá heilnæmu Orði Guðs heldur tökum við Orðinu með þakklæti og vitum að lífið er áfangi á leið sem menn eru á og velja hvar og hvernig endar.  Veljum rétt og trúum predikuninni sem gefur okkur fræðslu um þetta val og bendir á leiðina til lífsins í gegnum Jesú.  Vantrúin er máttug en samt eitt mesta böl mannkynsins:

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

12 febrúar 2012

11 febrúar 2012

Góður dagur og hvít jörð á Reykjavíkursvæðinu.  Þunnt snjólag hefur náða að þekja allt sínum hvíta lit og er víst ekki undrunarefni.  Það er bara febrúar og veturinn enn allsráðandi í þessu landi.  Vorið sem menn héldu að væri að koma með hitanum um daginn reyndist ekki á rökum reistur. 

Vetrarvertíðin í dag er ekki svipur hjá sjón á við það sem áður var er kannski á annað hundrað báta lágu í höfnum þar sem aðal útræðið fór fram á þessum vetrarvertíðum og bátar allstaðar að af landinu söfnuðust saman á eins og eðlilegt þótti og styst á miðin þar sem netin lágu og söfnuðu í sig fiski yfir nóttina.  Mikill atgangur var við þessar hafnir á kvöldum er bátarnir streymdu inn eftir streð dagsins til að landa aflanum á vörubilspalla sem svo fluttu fiskinn til vinnslu annaðhvort á staðnum eða honum var ekið til Hafnarfjarðar og Reykjavíkur til vinnslu þar.  Og svo var báturinn færður og annar tók hans stað við bryggjuna og hinn fór utan á annan bát og var númer tíu í röðinni, frá bryggjunni að telja.  Vildu menn skreppa í sjoppu þurftu þeir fyrst að klöngrast yfir alla þessa bundnu báta áður en mögulegt var að stíga fæti á bryggjuna og þamba kókið sitt í sjoppunni.  Og hvergi landgangur á leiðinni.  Ljóst er að mikill fjöldi manna komu á þessum tíma til margra hafna þar sem aðalsvæðin voru á suðvesturhorninu. 

Þetta var líka á þeim tímum sem menn komu niður á höfn og fengu í soðið hjá sjómanninum upp á vörubilspallinum og rétti manni sem bað um soðninguna ýsu, kannski tvær, sem hann svo gekk með heim til sín stunginni ofan í poka eða á henni haldið á sporðunum og þannig farið með hana heim.  Allt svona er aflagt og vart að nokkrum manni detti í hug að bera fram slíka beiðni sem þótt sjálfsögð fáeinum áratugum áður og hinn besti siður.  Enda sjálfsagt fljótt stoppað af byrjaði þetta á annað borð.  Þið vitið heilbrigðisreglurnar og aðilarnir sem sjá um og reka sínar fiskbúðir og selja neytendum fisk.  Hugsið ykkur neyðarhrópið þaðan.  Útreikningarnir á skrifstofunni myndu eflaust segja eitt og annað um tapið á ársgrundvelli af þessum fiskgjöfum á bryggjunni.  Ekki er lengur til siðs að gefa nema þá vöru sem hvort eð er runnin út á tíma og fyrir liggur að fleygja.  Þannig er þetta.  Allt er herpt saman af útreikningum, gróða og tapi og manneskjan sjálf orðin afgangsstærð og allt meira og minna merkt nískunni.  En svona samfélag höfum við víst sjálf búið okkur til og er samfélag „ Ég og mitt „ hugsanna.

Svona er ekki kirkjan né heldur gjafmildi Drottins.  Hann gefur einvörðungu það besta úr sínum hirslum og ferskan ávöxt öllum sem við vilja taka og ætlast ekki til neins nema að við gjöfinni sé tekið og hennar notið eins og hún er sköpuð til.  Reikningur Drottins miðar allur við að gefa og gefa svo meira.  Sala er ekki efst á blaði Drottins heldur að menn venjist við nægtabúrið hans og sæki þangað en gera samt ekki nema trúin sé til staðar og virk í hjartanu.  Segir enda einum stað:  „ Ókeypis hafið þér þegið, og ókeypis skuluð þér í té láta, „- eða eitthvað í þeim dúr.  Þetta er svolítið önnur hugsun en nútíminn hefur tileinka sér.  Enda á hraðferð frá Guði og gildum Biblíunnar og bakar sér af tjón með ýmsum hætti og fyrst og fremst sálinni sem getur ekki staðið endalaust utan við kærleika og elsku Drottins og fyllir sig sjálfa af illsku vegna þess að engin er kærleikurinn til mótvægis.  Allt sem maðurinn hefur sjálfur búið sér til breytir ekki Guði sem bara ER og er alltaf eins.  Góður, gjafmildur og fullur elsku, ást og blíðu.

Vinir!  Við þurfum Jesú og bara Jesú og mikið af Jesú.  Þú sem hefur límt þig utan á mann losaðu takið og farðu til Jesú.  Hann bregst ekki og vill hafa þig þar sem þú ert og þar sem hann sjálfur er.  Jesú er ekki eigingjarn og stundum svona og allt öðruvísi hinn daginn heldur er Jesú jafnlyndur, traustur og öruggur en ekki sveiflukenndur í lund og skapferli.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

10 febrúar 2012

Góður dagur og hefur sólin læðst á loft og skín geislum sínum yfir bæ og borg eins og henni einni er lagið.  Sólin kemur þó stundum geti liðið dagar og jafnvel vikur þar sem ekkert bólar á henni blessaðri.  Allt er þetta á sínum stað þó að stundum sé eitt og annað mönnum ekki sýnilegt.

Fordómar er orð sem heyrist annað veifi í umræðunni og gjarnan þegar kristnir menn tala um synd.  Menn grípa orðið „ synd „ á lofti og hrópa „ úlfur, úlfur „ og hann sem sagði þetta orð „ synd „ fordómafullan. 

Biblían, sjálfur sannleikurinn, talar og fleiri en einum stað og tveim um þetta orð synd og hlýtur því að vera eitthvað sem má tala um án þess að menn fái yfir sig skafl orða og séu dæmdir sem fordómafullir.  En hverjir hafa oftar legið undir fordómum annarra en einmitt kristnir menn sem í gegnum tíðina hafa talað til síns samtíma út frá sinni trú og bent á ýmislegt sem er að í samfélaginu en uppskorðið orðið „ fordómafullt lið „ í tíma og ótíma án þess að slík orð séu á neinn máta sanngjörn?  En hver hugsar um það?  Fáir.  Af ástæðu sem augljós.  Heimurinn liggur allur í hinum vonda og rís upp á afturfæturna og opinberar sjálfan sig með eigin orðum um að vera andstæðingur Guðs. 

Kirkjan er ekki vandmálið né heldur Orð Guðs né það sem það segir um mál og líðandi stund.  Og hvenær var það rangt að benda mönnum á að hugsanlega séu mál úr lagi færð hér og þar og þyrfti að athugast betur?  Hvað er svona fordómafullt við þetta?  Ekkert.   Fordómarnir liggja allir í afstöðu þess sem kom í gegn sem er röng.

Vandinn er ekki hann eða hún sem segir Orð sem Biblían sjálf talar heldur fólkið sem heyrði en kemur ávallt gegn því sem er Guðs og þá um leið hinu góða, fagra og fullkomna og býr með þeim hætti til vanda, oftast inn í framtíðinni, munum það, sem flæðir yfir stærri svæði heldur en nokkrum grunar og ræðst á ýmislegt sem við hingað til höfum notið góðs af en gæti með áhlaupinu riðað til falls.  Já, elskuðu vinir!  Sjálft velferðarkerfið gæti haggast og bifast og undirstöðurnar molnað og fúnað og hætt að vera þessi styrkur fyrir vort samfélag sem sumpart er í dag vegna þess að molnað hefur upp úr ýmsu sökum Guðleysis og illu heilli vakningar syndar.  Með aukinni Guðsvitund og trú í hjarta mannsins er góðum gildum viðhaldið. 

Að benda öðrum á staðreyndir eru ekki fordómar heldur velvilji sem vill sjá verk vel gerð og vera mörgum til hagsbóta.  Þetta er hægt að lesa sig til um með þeirri aðferð að skoða söguna með tveimur galopnum augum en ekki bara blinda auganu.  Sagan er skráð með sínum hætti.  Af sumu höfum við lært.  Öðru ekki.

Af hverju heldur fólk að menn á borð við Hitler í Þýskalandi, Stalín í Rússlandi, Idi Amin í Úganda, Gadddafi í Lýbíu, Saddam Hussein í Írak, að nokkrir séu nefndir, hafi komist til valda nema af þeirri ástæðu einni að Guðsvitund manna og kvenna var fyrir bý í löndunum og þjóðirnar í raun orðnar trúlausar? Guðsafneitunin gerir að verkum að allar varnir Andans liggja niðri og ekki við hann að sakast heldur afstöðu mínnar og þinnar til málsins sem er röng.  Tíðarandinn kemur of oft gegn því sem er rétt og neitar of oft að beygja sig fyrir staðreyndum og sannleikanum og er hiklaust ein afleiðing þess að bankarnir ultu á hliðina og einungis örlítið haft skildi á milli þess að þjóðin yrði hreinlega gjaldþrota.  Svo alvarlegt var nú það mál.  Guðsvitundin og trúin er afl sem réttir af og fræðir fólk um hvað rétt sé og rangt.  Kærleikurinn hins vegar gerir að verkum að menn fá sitt val í friði og getað markað sér sjálfir stefnu sem þeir fara.  Afleiðingar af eigin vali fólks án atbeina Drottins blasa alstaðar við í vondum verkum hist og her og vernd Drottins ekki sem skildi yfir landinu vegna rangrar afstöðu of margra sem að endingu kemur gegn þeim sjálfum, börnum þeirra og allt riðar og skelfur sem er okkur kært.  Þessu ætlum við að breyta og gerum með bæn sem lyftir þessum mikilvægu vörnum upp aftur og það sem er illt og hreiðrar um sig á meðal okkar og telur sig jafnvel öruggt fær ekki lengur þrifist og verður að flýja af hólmi.

Verum hughraust og byggjumst upp í Drottni.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

8 febrúar 2012

Góður dagur.  Til að tryggja okkur þarna þá höldum við þéttingsfast í hönd lifandi Guðs.  Hönd hans er útrétt og okkar að grípa í hana og halda fast.  Guð sleppir engum að fyrra bragði en maðurinn sjálfur gæti tekið upp á þeim ósið að sleppa í þá einhverjum tilfinningasveiflum sem grípur hann og mörgum reynist svo erfitt að kasta aftur frá sér.  Og er meðal annars vinna kristins manns.  Að sigra er málið.  Til verksins var honum gefinn trúin sem undirstrikar við hann að hann þarf að halda í sína trú og vaxa á þeim vettvangi en ekki dala.  Að dala er annað orð yfir að tapa.  Og slíkt má engin maður sætta sig við og vita og gleyma ekki að of mikið er í húfi.  Um sjálft lífið er að tefla.  Við sjáum að kristinn maður sem segir sannleikann getur aldrei orðið versti óvinur minn.  Við þurfum að læra og beygja okkur svo undir vilja Guðs og umfram allt annað að vita sjálf hver þessi vilji Guðs sé.

Predikari sem þreytist á því að tala, segjum úr púlti, vegna þess að honum finnst sjálfum engin hlusta, er ekki á réttum staða í þessu og þarf að staldra við og hugsa málin hjá sér upp á nýtt.  Ekki er nefnilega á hans valdi að fá menn til að hlusta.  Guð sjálfur opnar hjartað og menn veita orðum ræðumanns athygli.  Bænin er fóður predikarans.  Predikarinn hefur sína köllun sem er að tala til fólksins öll Orðin sem Drottinn leggur honum á hjarta og punktur á eftir.  Guð sér um eftirleikinn en þurfti fyrst að láta Orðin sín heyrast. 

Eins er um aðrar þjónustur sem inntar eru af hendi innan veggja kirknanna.  Salurinn á ekki að þurfa að drífa upp þjóna kirkjunnar heldur er verkefni þjónanna að fá salinn með sér að borði Guðs.  Þetta merkir að þjónn, hver svo sem þjónustan er, þarf að koma undirbúinn til verksins og þakin bæn á bak og brjóst til að hafa eitthvað í sína þjónustu.  Hann gerir þetta af meðvitund um vilja Guðs og veit ósköp vel að hann skal vera uppörvun og hvatning öðrum.  Eitt af því sem Satan gerir, ef hann getur, er að höggva í raðir þjónustu liðsins og koma með allskonar pústra þar til að stela slátra og eyða.  Skemmdarstarfsemi djöfulsins, eða réttara sagt tilraun hans til skemmdarverka, má oft sjá í röðum kristinna manna.  En þessu ætlum við snúa við og horfa upp á sætan sigurinn og höfum alla burði í verkið.  Hann er ÞJÓNN.  Og þjónninn þjónar. 

Þjónn sem tekur hlutverk sitt alvarlega og veit hvers ætlast er til af honum fjargviðrast ekki þótt engin í sal uppörvi né hafi tilburði í neitt slíkt.  Hann er sjálfur uppörvun.  Það er vilji Guðs og ástæðan fyrir að hann velur fólk sjálfur til þjónustustarfa.  Engin er þjónn þannig séð að eign vilja heldur liggur köllun á lífi hans að þessu leiti, sem gerir málið áhugavert með sínum sjarma og fær sagt manneskjunni að allt sem þarf sé til staðar og sem hann þurfi bara að stíga út á.  Við, hver sem er, verðum að vera gefinn Guði.  Það er allt hitt sem við fáumst við sem truflar okkur meira þarna heldur en flest annað í mikilvægri þjónustunni við Jesú Krist.  Allt hitt, geta líka verið eigin hugsanir, hindrar okkur svo oft í að stunda eðlilegt og nauðsýnlegt bænalíf.  Og bæn er lykill. 

Að þjóna í Guðshúsi er ekki bara djobb sem við höfum tekið að okkur heldur miklu meira.  Hér koma ritningavers sem gott er að skoða:  1. Tímóteus: 3. Kafli (Allur kaflinn)  Allt lyklar að góðri og mikilvægri þjónustulundinni.  Og svona sér Drottinn sína þjóna.  Kæru vinir!  Breytum rétt.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

7 febrúar 2012

Góður dagur í dag og bjart framundan hjá öllum sem gert hafa Jesú að leiðtoga lífs síns.  Jesú er upprisin með allt vald hjá sér sem hann eftirlætur engum.  Slíkt valdafsal er útilokað og styrkur manna og kvenna sem ganga með Jesú í trú og trausti.  Jesú hefur sigrað allt óvinarins veldi og því best að halda sig hans megin í lífinu og vera með allt sitt í friði.

Vindurinn ólmast líka í dag og fylgir þessu regn, á köflum að minnsta kosti.  En okkur er sama vegna þess að flestir hafa sitt afdrep inn í upphituðum húsum og geta látið sér líða vel og þar sem aðstæður leifa, tekið sér bók í hönd og lesið, með vindinn ýlfrandi við gluggann og búandi til að sumra áliti þægilega og mjúka stemmningu.  Allt svoleiðis elskar sælkerinn.  Mmm.

Lífsbaráttan heldur áfram og sumpart hörð og sumpart mýkri og allt þar á milli.  Lífsbaráttan er staðreynd og ekkert er þannig séð ókeypis né heldur fyrirhafnarlaust.  Allir verða að standa á fætur til að sækja.  Sá sem ekki vill þetta verðu af hlutum sem eru hans.  Kaffibollin kemur ekki sama hversu heitt við þráum að hann berist okkur með loftinu þá mun það ekki gerast.  Eina leiðin er að rísa á fætur.  Og kaffið vermir okkur á sinn þægilega hátt.  Verk vinir.  Verk.

Þótt sum berist okkur án þess að við sjálf reiðum fram fjármuni er það ekki ókeypis.  Aðrir hafa lagt fram kostnaðinn, gefið af tíma sínum og lagt allt erfiðið á sig sem þarf.  Og útkoman er allskonar efni sem menn geta fengið endurgjaldslaust og líka notið.  Þótt efnið sé ókeypis er ekki þar með sagt að það sé óvandað og illa unnið.  Á bak við verkið bjó enda alvara, áhugi, ástundun, ræktarsemi og ferðalög eins og þurfa þótti fyrir téð verkefni.  Allt meira og minna greitt úr eigin vasa og án þess að ætlast til aðstoðar að þessu leiti.  Sumt fólk líður ekkert fúsk í sínu ranni og gerir allt vel sem það tekur sér fyrir hendur.  Alltaf.  Og útkoman verður hrein snilld og honum til heiðurs og sóma sem vann og líka Kristi sem er smiðurinn og á hugmyndina að téðu efni og verki.  Kristur er nefnilega snillingur í að gefa sínu fólki gjöfult hugarfar og þeir sem starfa í honum og með honum leggja sig allir fram og þiggja sín laun með einum og öðrum hætt beint úr ranni Föðurins sem þó birtast verkamanninum ekki í háum fjárhæðum.  Þótt slíkt geti vel gerst og sé aukaatriði.  Fer eftir því hvaða leið er valin.  Útkoman er allt að einu gott stykki og efnismikið en ekki flaustursleg vinnubrögð þar sem er kastað til höndum.  Og efnið er ókeypis en samt vandað með jafnvel hundruð klukkustunda að baki sér og kostnað hærri en flestir gera sér grein fyrir.  Þegar allt er skoðað kemur í ljós að ekkert er ókeypis.  Einhver borgaði brúsann.  Kannski þú?

Vinir!  Við þurfum líka að eiga til hugafar gjafmildi.  Gjafirnar gleðja í báðar áttir.  Að sjá bros kvikna í andliti fólks er gjöfin stærsta og launin mestu.  Þetta gerir Kristur fyrir sína og segir þeim að halda áfram að vera góðilmur sinn og annarra í kring.  Og einnig að hann muni vel fyrir sjá og hafa launin með sér.  Hvort málin séu í slíkum farvegi hjá fólki fer eftir afstöðu hvers og eins og gildir fyrir daginn í dag.  Já, hér og nú.  Núna er lykilatriði.  Að gera gott í dag breytir öllu upp á framtíðina og gulltryggt verk sé Jesú aðilinn sem gaf bendingu sem einhver hlýddi.  Jesú veit hvar þörfin er og hver sá aðili er sem er móttækilegur og kann með gjöf frá hæðum að fara.  Sem ekki er á allra færi að meðtaka né veita viðtöku.  Og koma þar ýmis sjónarmið til sögunnar og ekki öll kristileg.  Hugarfar mannsins er upp og niður og út og suður.  Eitt í dag, annað á morgunn.  Í kristnu hugarfari gerast undur og stórmerki.  Og þá köstum við perlum okkar ekki fyrir svín sem troða þær undir fótum sínum heldur lenda perlurnar okkar í góðum og mjúkum farvegi sem er fær um að auka vaxtaskilyrðin og ávaxta margfalt.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

6 febrúar 2012

Góður dagur en vindasamur.  Veðrið hefur leikið stærra hlutverk á þessum vetri en oft áður.  Snjórinn á suðvesturhorni landsins er að mestu farinn og hindrar ekki ferðir manna eins og var þegar skaflarnir á götunum festu hvern bílinn á fætur öðrum og menn þurftu hjálp við að komast áfram og ástandið orðið þannig að gangstéttar voru ekki lengur fyrir gangandi fólk heldur geymsla fyrir snjóruðninginn af götunum og þeir sem voru gangandi gengu á orðið akveginum ökumönnum til sárra leiðinda.  Engu svona er til að dreifa nú.  Er enda snjórinn, eins og áður segir, farin.

Eftir að bankarnir settu hér allt á hliðina með glannaskap sínum var leitað á náðir AGS sem er stofnað til að koma ríkjum til hjálpar sem lenda í erfileikum vegna hruns fjármálakerfa heima fyrir.  Allskonar aðgerðir vildu sjóðurinn að íslendingar gripu til og var einn hugmyndin sú að loka stofnunum sem hefði með listina að gera í einhverju formi.  Þjóleikhúsið með sínum fimm hundruð starfsmönnum var nefnt, Þjóðminjasafnið og fleiri söfn og allt rætt í fullri alvöru.  Þessu átti bara að loka í sparnaðarskyni næstu þrjú ár.  Hefði menn gripið hugmyndina á lofti og farið út í þessar aðgerðir er ljóst að landið væri að mestu leikara- og safnalaust í dag.  Stærsti hlut starfsmanna Þjóðleikhússins, að dæmi sé tekið, eru leikarar og að missa þá alla frá sér hefði ekki verið gott.  Því hver af þeim hefði snúið aftur þangað að þessum þrem árum liðnum og sjálfsagt flestir komnir með nýtt starf?  Varla einn.  Af þessu sjáum við hversu alvarlegt þetta hrun var fyrir þjóðina og hversu nálægt hún var að verða að kasta einu og öðru frá sér sem hún hingað til taldi sjálfsagt og eðlilegt að vera með og nota og hafði varið áratugum í að byggja upp og setja í það lag sem nú er.  Á einni nóttu stóð hún frami fyrir þeirri staðreynd að jafnvel fleygja þessu frá sér vegna óaðgæslu glæframanna sem léku sér árum saman með sum fjöregg þjóðarinnar og framleiddu eitt og annað sem aðeins var til á pappírum og bara loftbólur og átti heldur aldrei að vera neitt nema loftbólur þó að annað nafn hafi verið sett á þetta.  Eins og “ Útrás bankanna.“  sem hún samt hengdi verðlaunapeninga og heiðursmerki á og skálaði við í hverri tækifærisræðunni fætur annarri.  Þjóðin hefði getað misst meira heldur en varð og sumt varanlega vegna þess að hún veðjaði of lengi á rangan hest og gerir máski á vissan hátt ennþá.

Vinir!  Við þörfnumst ekki sénía heldur hvaðeina sem Kristur hefur fram að færa.  Þjóðin þarfnast leiðsagnar frá hæðum og honum sem dó í stað mannsins og gerir öllum mönnum gott sem til sín koma.  Og fólk sem kemur líka nýtur þess sem Kristur gerir og eru sönn lífsgæði sem halda en eru ekki í svipinn sveipuð glæsileika en gefa eftir á af sér ljótleika með fullt af andvökunóttum.  Og allt fyllist af áhyggjum sem af fæðist ótti, svo reiði og loks fullt hatur.  Allt þetta og meira til hefur gengið yfir þessa þjóð sem byggir landið lengst í norðurhöfum.  Hjá Kristi og í Kristi læra menn að framleiða aðeins góða og vandaða vöru og raunveruleg verðmæti en semja ekki eintóm ævintýri sem enda ekki vel og margir súpa af seyðið og finna hversu beiskt það er. 

En nú er hrunið er að baki og þjóðin réttir aftur úr kútnum en spurningin er sem fyrr hvert hún ætli að læra af því sem hún hefur verið að ganga í gegnum og er staðreynd eða fara aftur inn á sömu braut en vænta þó annarra niðurstöðu.  Munum að billinn og tryllinn og með þeim risastóri fjárfestirinn, einstaklingurinn, heilla hana ennþá.

Við þurfum Jesú og allt sem kirkjan hefur upp á að bjóða.  Að höggva meira í kirkjuna en orðið er verður þjóðinni til enn frekari vanblessunar.  Og er mál að linni og komið að því að snúa bökum saman til varnar því sem er gott og göfugt sem er kirkjan og boðskapur Biblíunnar.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

5 febrúar 2012

Þetta er dagurinn sem Drottinn hefur gert til að fólk skildi gleðjast mikilli gleði og fagna yfir því að geta enn einu sinni hitt annað fólk og átt gleðilega stund með sínum nánustu.  Allir vita að ekkert af þessu er sjálfgefið og þurfa menn að taka við svona boðskap og vinna rétt með bæði til að fá skilið hvers vegna dagurinn er mikilvægur og þar fram eftir götunum.  Gerum það sem þarf í dag fyrir hvort sem er sjálfa okkur eða aðra.  Og svo kemur morgunndagurinn með öllu sem honum fylgir.  Einn dagur í einu.  Góð regla.

Í aldir hefur þjóðin gengið til messu á sunnudögum og fengið til sín Orð Guðs.  Fyrr á öldum heyrði fólkið sem kom, mikilvægt að hugleiða, sama Orð frá hæðum og við sem sækjum kirkjuna í dag heyrum.  Ekkert hefur breyst og Jesú hefur ekki breytt sér og þarf þess heldur ekki.  Hjarta mannsins er nefnilega eins og skapað var í Adam forvera alls mannkyns og ástæðan fyrir að forfeðurnir fengu sama Orð til sín og við í dag.  Munurinn er sá einn að í dag koma menn akandi á bifreiðum til sinnar kirkju á móti fótgangandi eða ríðandi fólki áður.  Maðurinn, hvort sem var í fornöld eða í dag sem sat heima og notaði enga leið sem í boði er, átt við lestur í Biblíuna sjálfri, Veraldarvefinn nú á tímum, útvarp og sjónvarp og það allt saman, missti af og vissi ekki hvað presturinn talaði til safnaðarins né heldur naut í neinu góðs af því sem Guð vildi gera í hans lífi.  Drottinn er þar sem maður er.  Munum það.  Eigið áhugaleysi stöðvaði alla framrás Drottins. 

Með öðrum orðum!  Maðurinn þarf að hafa fyrir því að fá til sín Guðs Orðið og segir okkur einnig að ekki er endilega Guðs vilji að kirkjan sé færð þangað sem fólki þá og þá er statt, eins og einstaka sinnum hefur verið gert og til að mynda messað á skíðavæðum og öðrum slíkum stöðum og menn hrópa „ heyr heyr! fyrir„  Ekki bannað en samt ekki sjálfgefinn vilji Guðs að gert sé.  Fólk þarf líka að koma sjálft og sjálfviljugt.

Kirkjan er sem sagt staðurinn þar sem Guðs Orð er flutt í.  Ef ætti að eltast við allt sem menn gera og hafa áhuga á væri fátt annað sem kirkjan gerði nema það.  Menn koma til kirkjunnar.  Eitthvað í þeirra eigin hjarta dregur þá þangað.  Aðalatriðið er að kirkjan haldi starfsemi sinni áfram og geri allt eins og á að gera.  Og blessunin viðhelst og þeir sem koma upplifa Guð á alveg nýjan hátt og hver stund fyrir sig verður sérstök.  Allt fyrir þær sakir að Jesú er sérstakur og á sér engan líka í allri veröldinni.  Allt annað eru eftirlíkingar og annars flokks.  Munum að engin fer inn í Guðsríkið á góðverkunum einum saman og ekki heldur þeir sem hafa hjálpað mörgum.  Drottinn metur sjálfur allt svoleiðis.  

Trúin á Jesú er vegabréfið.  Trú og verk starfi því saman.  Trú og verk merkir raunverulega að hægri höndin veit ekki hvað sú vinstri gjörir.  Með öðrum orðum!  Menn velta eigin verkum ekki svo mjög fyrir sér heldur eru uppteknir við að gefa Jesú alla dýrð.  Enda rétti andinn og það sem Drottinn metur.  Engin blekki sjálfan sig í þeim efnum.

Vinir!  Við erum forréttindafólk með allt vald hjá okkur í Jesú.  Notum það í þágu kirkjunnar og fylgjum fyrirmælum Jesú og munum að hann hefur smíðað ákveðin ramma sem engum manni er heimilt að starfa utan við sem á annað borð kennir sig við þetta nafn Jesú.  Að taka sér orðið Jesú í munn og segjast fylgja því ber í sér ákveðna ábyrgð sem menn geta fræðst um hver er með því að vera vel á sér í Orðinu sem Biblían geymir.  Já, Biblían.  Biblían er stærri en eigin skoðun.  Engin dragi sjálfan sig á tálar og eftir Orðinu skal starfað og farið og annað sett til hliðar inn í kirkjunni.  Orðið er fullríkt fyrir alla.  Allt sem gert er sé því beint þaðan.  Drottinn er ekki að leita að sólóistum og „ ofurtrú „ heldur fólki sem elskar fyrirmæli sín í sannleika.  Þannig má ná til hins eina sem Drottinn er að eltast við og vill ná til sín.  Jesú dó fyrir þennan eina og vill að kirkjan sé upptekinn af honum.  Þessi eini er nefnilega mikilvægari í augum Drottins en flestir gera sér grein fyrir.  Kirkjubekkirnir fyllast vegna þess að kirkjunni tókst að draga þennan eina til sín.  Þessi eini stendur alltaf fyrir utan og er aðilinn sem þarf að sækja.  En þetta vita nú allir.  Ekki satt?

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

4 febrúar 2012

Góður dagur og dagurinn sem við fáum að heyra eitthvað nýtt í Guði.  Drottinn er endalaus uppspretta og býr yfir afli sem hver og einn einstaklingur, hvar sem er í veröldinni, getur nýtt sér og notað til góðs.  Engin fer samt inn á þessa braut nema í trú.  Allir sem koma fram fyrir Drottinn verða að trúa því að hann sé til.  Maður sem ekki trúir leitar ekki í það sem hann hreinlega trúir ekki á.  Það gefur auga leið.

Kirkjan er á sínum stað með boðskapinn sem Jesú kom með á sínum tíma og gengur enn með okkur í deginum.  Áhrifa hans gætir allt í kringum okkur og á bak og bjóst.  Mannsins er að veita þessu athygli og hrífast með og af öllum þessum góðu verkum sem kirkjan er boðberi fyrir til blessunar og heilla.  Fólk sem til þekkir og reynir mátt Jesú horfir ekki á fólkið sem slíkt heldur af fólkinu og beint á Jesú og gengur þannig inn í hvern nýjan dag sem Guð gefur og hefur alla möguleika á að vaxa eðlilega upp til Drottins.  Að breyta svona er ákveðin viska og þekking sem maðurinn hefur öðlast á lífsferlinum sem gagnast honum best á göngunni eftir mjóa veginum og er vegurinn eini sem liggur til lífsins.  Og vegna þess hversu mjór vegurinn er þarf maðurinn á allri sinni athygli að halda til að hann beygi ekki út af þessum örmjóa vegi og lendi í tjóni með sitt líf.  Holdið er ofurveikt en andinn reiðubúinn og öflugur.

Einkennilegt er hve erfiðlega gengur oft að fá menn til að hlusta.  Það er eins og hjartað sé lokað og vilji ekki hleypa meira að sér af því sem er Guðs.  En allir menn læri að hlusta þegar Drottinn talar og gildir þetta fyrir alla aldurshópa á öllum tímum og sama hversu lengi menn hafa gengið með Guði.  Allir menn eru undir þessum hatti alla tíð að verða að hlusta á þegar Guð hefur sitt fram að færa.  Guð er með áætlun og að þeim tímapunkti kemur í lífi hvers trúaðs einstaklings að tími komi til að færast úr stað.  Og þá talar Guð og mannsins er að veita tali hans athygli.  Enda beint til hans honum sjálfum til velfarnaðar.

Hvaða fólk talar Guð í gegnum í til að mynda kirkjunni?  Fólkið er augljóst í hverjum söfnuði fyrir sig og er fólkið sem hingað til hefur flutt söfnuðinum kennslu og predikun og annað sem fylgir kirkjulegu starfi á sviði Orðsins.  Guð talar alltaf í gegnum sitt Orð.  Fólkið sem Jesú er að nota þá og þá er augljóst og sett fram og uppstillt af Drottni til að öllum megi ljóst vera hver sé hvurs.  En vegna þess að virðingin er ekki alltaf til staðar í ranni safnaðarins sjálfs og menn endalaust í sínu manngreinaráliti og meta menn út frá sínu fara Orðin frá hæðum oft fyrir ofan garð og neðan og skauta framhjá, án þess þó að það í sjálfu sér koma neitt fólkinu sem talaði heilnæmt Orðið við heldur fólkinu sem lokaði sínu hjarta og Orðið kom að og stangaði og mætti bara hörku og orðið rammlokað fyrir þessu sama Orði. 

Já vinir!  Harkan í eigin hjarta lokar á Orðið sem kemur til þess eins að uppfræða manninn og blessa í Guði.  Stundum, kannski alloft, nefnilega lokum við á blessun Guðs og höldum í það sem jafnvel hefur meira og minna plagað okkur alla ævi.  Hver skilur mannshjartað?  Þessu ætlum að breyta í eigin fari og hefja nauðsýnlega vinnu strax í dag.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

3 febrúar 2012

Góður dagur og stillur í lofti og svolítill vorangann með þessu.  Allt gott og gilt og segir okkur að dagurinn hafi alla burði til að vera góður og gjöfull í öllu tilliti.  Spurningin eins og alltaf snýst um hvað við viljum gera og hvernig við viljum nýta okkur andartakið á hverjum tíma.  Ógætilegt orð í andartakinu breytir öllu til jafnvel lífstíðar.  Hugsið ykkur mátt orðanna sem fljúga út um munninn á okkur í bæði litlum og stórum skömmtum.  Samt vorum við bara að „ að djóka „ eins og stundum er sagt en heyrandi tók bara alls ekki sem neinu gríni og fór sinn veg hvort sem ákvörðun hans var rétt eða röng og að viðkomandi hafi kannski sýnt af sér óþarfa viðkvæmni, sem hann sjálfsagt gerði.  Svona bara er þetta og ekki að ástæðulausu að Biblían vilji kenna okkur að hemja og temja tunguna og segi hana upphaf allra deilna og iðinn við að kveikja elda og víða má sjá í mannheimum og engin deilir heldur um að séu þar og logi glatt.  Eina sem fær hamið tunguna er Drottinn sjálfur og hans Heilagi Andi sem fer beint til trúarinnar í manninum í hjartanu og nær þaðan að stýra málum rétt.  Jesú er eina leiðin og bjargvættur mannkynsins og aflið sem forðar honum frá gera skandall í deginum og nær að hindra að enn ein manneskja sigli burt og hverfi og sjáist aldrei aftur.  Hve oft hefur ekki þessi staða komið upp og áfram höggvið í sama knérunn?  Ekkert annað afl er öflugra Jesú. 

Við verðum að tala um Jesú og segja frá Jesú og að vera upptekin við að vera í Jesú og umfram allt annað að skilja sjálf hvað það merkir að vera í Jesú og að þá verði hann í okkur, eins og Biblían talar um og er leyndardómur sem ekki er sjálfgefið að menn skilji en geta samt komist að raun um hvað við er átt.  Trúin gefur manninum nefnilega bænina.

Biblían hefur svör inn í aðstæður.  Ástæðan fyrir því að ekki þarf að umskrifa hana er að það sem henni er ætlað að ná til, hjarta mannsins, sem enn er óbreytt og alveg eins og var í fyrsta manninum Adam er Guð skóp hann og blés í hann sínum lífsanda.  Guð gerði ráð fyrir sér sjálfum í veru mannsins en hann (maðurinn) valdi að hafna án þess þó að gera sér grein fyrir alvarleik ákvörðunar sinnar.  Og inn flæddi hamslaus syndin sem Jesú kom til að vinna bug á, og líka gerði, en maðurinn fær þó ekki nýtt sér fyrir sig sjálfan nema til komi trúin og já hans sem staðfestir að Jesú sé herra yfir honum eftirleiðis.  Þegar maðurinn er kominn á þennan stað grípur hann til Biblíunnar sem sannfærir hann um að hefur handa honum kennsluna sem gagnist honum best á göngu sinni um þetta líf og sorgardal sem menn hafna ítrekað ofan í en trúin hjálpar upp úr á nýjan leik.  Stundum er þetta áskapað og stundum af annarra völdu en breytir ekki því að mikilvægt er að koma sér af staðnum sem skjótast og halda trúargöngunni áfram og þiggja næringu úr Orðinu sem vill viðhalda öllu sem hún leggur svo mikla áherslu á í fari mannanna.  Eins og að elska hverjir aðra og að vera fúsir til að fyrirgefa og að dæma engan og eru stundum, og því miður of oft, bara frasar sem menn nota.  Allt erfiðir þættir fyrir okkur mennina en breyta ekki Orðum Biblíunnar sem talar svona vegna þess að Jesú er að sýna sig sjálfan í gegnum verk kirkjunnar og sinna manna í brokkgengum heimi og leggur ákveðið á sitt fólk að þessu leiti en skilur samt engan eftir munaðarlausan og ekki vitandi hvernig verkið skuli gert.  Þvert á móti er hann með og tekur yfir á staðnum og allt fer eins og að var stefnt og út kemur blessun sem auk þess styrkir trú manneskjunnar sem þátt tók.  Og alltaf er svoleiðis gerist eykst gleði manneskjunnar og hún er þakklát fyrir að hafa verið þátttakandi í góðverki sem Jesú vann og notaði eigin hendur viðkomandi og munn.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

2 febrúar 2012

Góður dagur en samt regn- og vindasamur á suðvesturhorninu.  Vindhviður skella á glugga og allal leið inn standi ljóri opin hvort sem er mikið eða lítið.  Allt eðlilegt miðaða við aðstæður.

Símaskráin er skrá sem inniheldur gríðarlegan fjölda nafna og númera og ætluð til að hafa allt á einum stað til að menn með tiltölulega einföldum hætti geti haft samband hvorir við aðra í gegnum þessi mikilvægu tól símtækin.  Hvernig myndin utan á kápu Símaskrárinnar er ætti ekki að skipta miklu máli.  Því að hvernig sem hún er milli ára er notagildið innihaldsins augljóst.  Vilji menn ekki þessa eða hina forsíðumyndina nú þá bara taka þeir ekki Símaskránna inn á sitt heimili og hafa líka fullt leyfi til.  Málið er afgreitt og er sem sjá má sáraeinfalt.  En svona vinir fer þegar við leitum að fyrirmyndarfólki og drögum fram einstaklinga og gerum að vorum fyrirmyndum og höfum þá gleymt að allt fólk er breyskt og hrasar margvíslega og engin fremri öðrum þegar kemur að þessum þáttum.  Hér er ekki verið að dæma neinn heldur benda á staðreyndir sem allir vita um og þurfa ekki nema að horfa í eigin barm og þar á jafnvel röð mistaka sem allt fólk gerir á lífsferlinum.  Mín mistök eða þín eru þó ekki fleiri en mistök annarra manna og líklegt að vogarskálarnar á þeim vettvangi yrðu nokkuð jafnar yrði allt sanngjarnlega vegið þó mistökin sem hvor um sig gerði séu ólík en samt mistök.  Við sjáum að öll erum við á sama bát.  En menn dæma kannski af því einu að enn hefur ekki til þeirra sjálfra sést.  „ Voðalegt hvernig maðurinn hagar sér „ - segjum við og stingum penna inn á okkur sem við eigum ekki en lá þarna á borðinu sem við stóðum við og gerðum án þess svo mikið sem depla auga.   Svona er fólk.  Ég og þú oft á tíðum.  Ekki satt?  Viljum við eignast fyrirmynd sem heldur og veldur engum vonbrigðum þá heitir sá aðili Jesú.  Kristur nefnilega læknar fólk. 

Kirkjan er gott batterí sem um munar fyrir vort samfélags og við myndum finna fyrir nyti hennar ekki lengur.  Guð forði okkur frá því að upplifa slíkan háska.  Sum lönd í veröldinni eru án kristni og ef við viljum vera sanngjörn sjáum við að þar ríkir ekki mikil velsæld hjá þorra almennings þrátt fyrir að þessi ríki séu oft á tíðum rík í þeim tilvikum sem olían streymir upp úr jörðinni hjá.  Auðævunum sem þannig fást er ranglátlega skipt og í eigu fáeinna fjölskyldna sem raka saman þessu olíufé á meðan landið sjálft visnar og er ófært um að gefa af sér þann arð sem vel gæti gerst með því að beina hluta olíu fjárins meira inn í byggðirnar sjálfar og nota til frekari uppbyggingar sem gerbreytti allri aðstöðu fólksins sem byggir þessi lönd.  En slíkt gerist ekki vegna þess að kristin gildi skortir sem einfaldlega eru góð gildi og það besta sem heimurinn hefur kost á.  Án þeirra er allt merkt eigingirninni og hver otar sínum tota og náunginn verður afgangstærð og eitthvað sem hugsanlega má huga að síðar.  Sem merkir í raun og veru aldrei.  En á þessi kristnu gildi er endalaust ráðist í kristna heiminum og kristindóminum meinað að taka sér bólfestu í löndum sem fram að þessu tilbiðja annan átrúnað en hinn krossfesta og upprisna Jesú Krist.  Þó svo að áhrifin séu augljós og blasi við öllum sjáandi augum.

Hlúum að því sem er gott og höfnum allri illsku.  Allt á okkar sjálfra valdi.  Gerum lífið einfalt því að einfaldleikin gengur sigri rósandi frá hverri viðureign.  Vöxum í trúnni.  Jesú fer að koma og tekur þá sem eru tilbúnir til fundar við sig í skýjunum, eins og Heilagt Orðið greinir frá.

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.

1 febrúar 2012

Góður dagur og dagurinn sem Drottinn hefur gert til að ég og þú fengjum nýtt tækifæri til að lofa hann og lyfta upp höndum okkar til hans sem ræður öllu og ríkir eilíflega og heitir Jesú.  Jesú dó í mannsins stað til að engin maður þyrfti að deyja heldur lifa með honum um alla eilífð á staðnum þar sem engin sorg og sút er til né heldur sjúkdómar og óhamingja í neinni mynd.  Góð skipti fyrir mæðuna sem heimurinn er svo upptekinn við að frambera fólki og við sjáum daglega gerast með einum og öðrum hætti í kringum okkur og ofbeldi daglegt brauð og óttinn allstaðar yfir með sínum slítandi og lamandi áhrif.  Jesú er til mótvægis við þetta og ólíkur eins og svart er hvítt.

Biskupkjör er framundan í vorri ágætu þjóðkirkju.  Nokkrir einstaklingar hafa boðið sig fram og bara gott eitt um málið að segja.  Allar breytingar sem verða á embættinu þurfa að vera í þá átt að það dragist nær Orðinu og beintengt því.  Kirkjan er fyrir Krist og þeir sem hyggjast starfa innan hennar vébanda þurfa að hafa þetta í hyggju og starfa fyrir hana á grundvelli Orðs Guðs en ekki í eigin skoðunum í starfi kirkjunnar né heldur því hvernig almannrómur talar sem hefur bara skoðun á kirkjunni en þannig séð engan áhuga á starfseminni sem þar fer fram og sem kemur fram í því að fjöldi fólks hefur ekki í áratugi sótt kirkjuna í eitt einasta skipti og hvorki á jólum né páskum.  Þetta er sannleikur og oft fólkið sem hefur hvað sterkastar skoðanir á innviðum kirkjunnar, jafn ósanngjarnt og það nú er.  Allir kristnir menn sem vilja standa undir nafni hlúa fyrst og fremst að því sem að þeim sjálfum snýr sem er kirkjan.  Að blanda saman trúarbrögðum er ekki verksvið kirkju og kristni enda tveir aðskildir þættir sem á engan hátt verður blandað saman.  Verði slíkt reynt mun þetta alltaf skiljast hvort frá öðru og kristnin standa ein og sér og er fullkomlega eðlilegt vegna þess að Guð er einn og deilir völdum sínum ekki með neinum öðrum.  Enda einfær um verkið og þarf ekki hjálp annarra.  Við hins vegar þörfnumst leiðsagnar frá Guði og erum háðir honum og því sem hann segir og gerir.  Er Jesú enda lífið sjálft.  Og því bara verður ekki breytt.

Í gær fóru einhverjir huldumenn í bófaleik í borginni og sprengdu sprengju við Stjórnarráðið í Reykjavík og hurfu svo út í nóttina.  Mikill viðbúnaður var af hálfu lögreglu.  Málið er enda grafalvarlegt eins og við höfum fengið fregnir af í útlöndum þar sem sprengjur hafa verið sprengdar og jafnvel rústað stórum húsum og fellt fjölda manns.  Hvað mannagreyin vildu segja með þessu er ekki gott að geta sér til um en ákveðin æsingartónn hefur verið viðhafður gegnum tíðina á ýmsum stöðum og á sumum meira en öðrum.  Allt hefur þetta sín áhrif þegar til lengri tíma er litið þótt ætlunin sé kannski ekki að fólk grípi til jafn róttækra og óviðeigandi aðgerða sem þessum.  En máttur endalaus niðurrifstalsins á opinberum vettvangi er máttugur og gerir sitt ógagn.  Svona getur nú áróðurinn oft verið ísmeygilegur því að þeir sem heyra eru oft reitt fólk sem lítið þarf til viðbótar til að láta verkin tala líkt og gert var í gær.

Við þurfum ekki sprengingar á götum úti til að ná fram breytingum í þessu landi heldur Jesú sem breytir hugarfari fólks.  En til að fara inn á þá braut þarf trú sem ekki er mikið til af í voru landi en mun samt fara vaxandi í framtíðinni vegna aðstæðna sem eiga eftir að koma upp í landinu er menn sjá hvert sundið á fætur öðru lokast og leiðina að kirkjunni kannski þá einu sem enn er opin.  Og kemur nú að þætti hins trúaða í málinu sem fer og flytur fólkinu fagnaðarerindið.  Ekkert er að óttast.  TRÚUM!!!

Jesú lifir!  Hann lifir!  Amen.